بَــه به نـــازِ نفَسَــت خــاقــانـی شعر نغـزت شـده شيـوا و قشنـگ
نثر نابت شــده پــربـــار و متيــن نظم طنزت شـده شوخ و شده شنگ
نکته هايت شده چون قند عسل يـــــا مـربّـــــای لــــذيــــذ بالنـــــگ
نغمه هايت شده پــــــژواک بهـار که کند عشوه به شمشــاد خلنـگ
غمزه هايت شــــده آويــز خيــال که کند رقص بـــدان کبــک وترنـــگ
عاشقان نـاز کشنـــد از نَفَسَــت به ز هنــدو کـــه کشــد ناز ز گَنــگ
شاعــران قافيــه بازنــد بـــه تــو زيـــن قوافـی که شده رنـگ به رنـگ
چه بساشاعر خوش نام ونشـان کـــز بــد قافيــه آيــد بــــه جفنـــگ
شعر تو سيل روان گشتــه ولـی شعر آنان قطراتــي اسـت پشنــگ
واژه ها گوش به فرمــــان تو اند مثـل سربـــاز بـه پيــش سرهنــگ
نکنـد بـــا تــــــو رقــابــت أحــدی شده مست از غزَلَــت بربط و چنگ